محو او را هر سر مو یک جهان بالیدن است

مفت نقاشی کزین تصویر دامان می کشد

وحشت آهنگی ز فکر خویش بیرون آ، که شمع

پا ز دامن تاکشد سر از گریبان می کشد

گاه حیرت داغم از قدی که مژگان می کشد

می روم از خویش و جز حیرت دلیل جهد نیست

وحشتم در خانه ی آیینه میدان می کشد