وحشت آهنگی ز فکر خویش بیرون آ، که شمع

طفل می برد ز شیر آن دم که دندان می کشد

التفات رنگ امکان یکقلم آلودگی ست

مفت نقاشی کزین تصویر دامان می کشد

پا ز دامن تاکشد سر از گریبان می کشد

محو او را هر سر مو یک جهان بالیدن است

گاه حیرت داغم از قدی که مژگان می کشد