ستم است جوهر غیرتت به فسردگی فشرد قدم

حذر از تلاش دو مویی ات که هجوم رستم زال شد

به دل گداخته کن طرب که در این سراب جنون تعب

چو عقیق بر لب تشنگان ، جگر آب گشت و زلال شد

بکش انفعال سیه دلی اگر اخگر تو زگال شد

سحر غناکده حیا به نفس نمی برد التجا

چه غرض به طبع توبال زد که تبسم تو سوال شد