سحر غناکده حیا به نفس نمی برد التجا

چو عقیق بر لب تشنگان ، جگر آب گشت و زلال شد

ستم است جوهر غیرتت به فسردگی فشرد قدم

بکش انفعال سیه دلی اگر اخگر تو زگال شد

چه غرض به طبع توبال زد که تبسم تو سوال شد

نفسی زدی و جهان گرفت اثر ترانه ما و من

که شکست شیشه محفلت که صدا به رنگ خیال شد