نفسی زدی و جهان گرفت اثر ترانه ما و من

بکش انفعال سیه دلی اگر اخگر تو زگال شد

سحر غناکده حیا به نفس نمی برد التجا

چه غرض به طبع توبال زد که تبسم تو سوال شد

که شکست شیشه محفلت که صدا به رنگ خیال شد

ز حضور غیبت کامها همه راست زحمت مدعا

تو چه بیدل از همه قطع کن که وقوع رفت و محال شد