که شکست شیشه محفلت که صدا به رنگ خیال شد

سحر غناکده حیا به نفس نمی برد التجا

چه غرض به طبع توبال زد که تبسم تو سوال شد

نفسی زدی و جهان گرفت اثر ترانه ما و من

ز حضور غیبت کامها همه راست زحمت مدعا

تو چه بیدل از همه قطع کن که وقوع رفت و محال شد