چون شمع گشاد مژه در دیده خسم شد

گفتم به نوایی رسم از ساز سلامت

دل زمزمه تعلیم نبی بی نفسم شد

کو خواب عدم کز تب و تابم کند ایمن

بر هرخس و خاری که در این باغ رسیدم

شرم نرسیدن ثمرپیشرسم شد

سرتا قدمم در عرق شمع فرورفت