بر هرخس و خاری که در این باغ رسیدم

دل زمزمه تعلیم نبی بی نفسم شد

کو خواب عدم کز تب و تابم کند ایمن

چون شمع گشاد مژه در دیده خسم شد

شرم نرسیدن ثمرپیشرسم شد

سرتا قدمم در عرق شمع فرورفت

یارب زکجا سیر گریبان هوسم شد