حیرت نپسندید ز ما گرم نگاهی

فرصت نفسی داشت که پامال سخن شد

تدبیر، علاج مرض ذاتی کس نیست

از شیشه شدن سنگ همان توبه شکن شد

بردیم در آن بزم چراغی که لگن شد

تنزیه ز آگاهی ما گشت کدورت

جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد