بردیم در آن بزم چراغی که لگن شد

تدبیر، علاج مرض ذاتی کس نیست

از شیشه شدن سنگ همان توبه شکن شد

حیرت نپسندید ز ما گرم نگاهی

تنزیه ز آگاهی ما گشت کدورت

جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد

جز یاس ز لاف من و ما هیچ نبردیم