تار نفس از بسکه جنون یافت کفن شد

تنزیه ز آگاهی ما گشت کدورت

جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد

جز یاس ز لاف من و ما هیچ نبردیم

شب در خم اندیشه ی گیسوی تو بودم

فکرم گرهی خورد که یک نافه ختن شد

چون اشک به همواری ازین دشت گذشتم