شب در خم اندیشه ی گیسوی تو بودم

جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد

جز یاس ز لاف من و ما هیچ نبردیم

تار نفس از بسکه جنون یافت کفن شد

فکرم گرهی خورد که یک نافه ختن شد

چون اشک به همواری ازین دشت گذشتم

لغزیدن پا راه مرا مهره زدن شد