لغزیدن پا راه مرا مهره زدن شد

شب در خم اندیشه ی گیسوی تو بودم

فکرم گرهی خورد که یک نافه ختن شد

چون اشک به همواری ازین دشت گذشتم

گرد ره غربت چقدر سعی وفا دشت

خاکم به سرافشاند به حدی که وطن شد

بیدل اثری برده ای از یاد خرامش