گرد ره غربت چقدر سعی وفا دشت

فکرم گرهی خورد که یک نافه ختن شد

چون اشک به همواری ازین دشت گذشتم

لغزیدن پا راه مرا مهره زدن شد

خاکم به سرافشاند به حدی که وطن شد

بیدل اثری برده ای از یاد خرامش

طاووس برون آگه خیال تو چمن شد