وحشتم درین محفل شوخی سپندی داشت

هچو بیضه طاووس در عدم چراغان شد

کوشش زمینگیرم برعروج بینش تاخت

خارپای شمع آخر دستگاه مژگان شد

تا قفس زدم آتش ناله ای پرافشان شد

انفعال هستی را من عیار افسوسم

دست داغ سودن بود طبع اگر پشیمان شد