غنچه تا گل این باغ بهر من گرببان شد

خامشی به دامانم شور صد قیامت ریخت

کاشتم نفس در دل، ریشه نیستان شد

هرکجا نظر کردم فکر خویش راهم زد

بر صفای دل زاهد اینقدر چه می نازی

هرچه آینه گردید باب خود فروشان شد

عشق شکوه آلودست تا چه دل فسرد امروز