هرچه آینه گردید باب خود فروشان شد

هرکجا نظر کردم فکر خویش راهم زد

غنچه تا گل این باغ بهر من گرببان شد

بر صفای دل زاهد اینقدر چه می نازی

عشق شکوه آلودست تا چه دل فسرد امروز

سیل می رود نومید خانه ای که ویران شد

جیب اگر به غارت رفت دامنی به دست آرپم