سیل می رود نومید خانه ای که ویران شد

بر صفای دل زاهد اینقدر چه می نازی

هرچه آینه گردید باب خود فروشان شد

عشق شکوه آلودست تا چه دل فسرد امروز

جیب اگر به غارت رفت دامنی به دست آرپم

ای جنون به صحرا زن نوبهار عریان شد

جبریان تقدیریم قول و فعل ما عجز است