جبریان تقدیریم قول و فعل ما عجز است

سیل می رود نومید خانه ای که ویران شد

جیب اگر به غارت رفت دامنی به دست آرپم

ای جنون به صحرا زن نوبهار عریان شد

وهم می کند مختار آنقدر که نتوان شد

برق رفتن هوش است یا خیال دیداری

چون سپند از دورم آتشی نمایان شد