به ذوق جلوه او از عدم تا سر برآوردم

رم وحشی نگاه من غبارانگیز جولان شد

سواد دشت امکان شوخی چشم غزالان شد

چو توفان بهار از هرکف خاکم گریبان شد

خموشی را زبانها می دهد اعجاز حسن او

به چشمش سرمه تا بر خویشتن بالید مژگان شد