به چشمش سرمه تا بر خویشتن بالید مژگان شد

به ذوق جلوه او از عدم تا سر برآوردم

چو توفان بهار از هرکف خاکم گریبان شد

خموشی را زبانها می دهد اعجاز حسن او

بقدر شوخی خطش سیاهی می کند داغم

ز هر دودی کز آنجا گرد کرد اینجا چراغان شد

طبیعت موج همواری زد از نومیدی مطلب