این پنبه بسکه بر خود پیچید ریسمان شد

دل بی رخ تو هیهات با ناله رفت در خاک

واسوخت این سپندان چندانکه سرمه دان شد

کردم به صد تامل بنیاد عجز محکم

تا حشر بال اعمال باید کشید بر دوش

این یک نفس بضاعت صد ناقه کاروان شد

شمع بساط ما را در کارگاه تسلیم