تا حشر بال اعمال باید کشید بر دوش

واسوخت این سپندان چندانکه سرمه دان شد

کردم به صد تامل بنیاد عجز محکم

این پنبه بسکه بر خود پیچید ریسمان شد

این یک نفس بضاعت صد ناقه کاروان شد

شمع بساط ما را در کارگاه تسلیم

هرچند عزم پا بود روسوی آسمان شد