تا بر ورق زد آتش طاووس پرفشان شد

جمعیت عدم را ازکف نمی توان داد

دریاد بیضه باید مشغول آشیان شد

دل در خیال دیدار آیینه خانه ای داشت

از الفت رفیقان با بیکسی بسازید

کس همعنان کس نیست از مرگ امتحان شد

از عجز ما مگویید از حال ما مپرسید