از روانی موج خون را چون نگه تسکین نشد

بی جگر خوردن ، بهار طرز نتوان تازه کرد

غوطه تا در خون نزد فطرت ، سخن رنگین نشد

چشم زخمم تا به روی تیغ او واکرده اند

بسکه ما را عافیت آیینه دار آفت است

آشیان هم جز فشار پنجه شاهین نشد

داغم از وارستگیهای دعای بی اثر