آشیان هم جز فشار پنجه شاهین نشد

چشم زخمم تا به روی تیغ او واکرده اند

از روانی موج خون را چون نگه تسکین نشد

بسکه ما را عافیت آیینه دار آفت است

داغم از وارستگیهای دعای بی اثر

کز فسون مدعا زحمتکش آمین نشد

عاقل از وضع ضلالت آگهی ازکف نداد