نگداخت دل که آینه آبرو نشد

عمری ست خدمت لب خاموش می کنم

ای بخت ناز کن که نفس هرزه گو نشد

بی قدر نیست شبنم حیرت بهار عشق

اشیا مثال آینه بی نشانیند

نشکفت ازین چمن گل رنگی که بو نشد

وهم ظهور سر به گریبان خجلت است