آن آینه کز عرض صفا نیز حیا داشت

پاشید غبار نفس و آه حزین شد

نظاره به صورت زد و نیرنگ کمان ریخت

اندیشه به معنی نظری کرد و یقین شد

تا چشم گشودیم پریخانه چین شد

غفلت چه فسون خواند که در خلوت تحقیق

برگشت نگاهم ز خود و آینه بین شد