وزان پس همه گربکان رابکشت

دل و دیده از شرم یزدان بشست

بفرمود تا ناودانهای بام

بکندند و او شد بران شادکام

دل کد خدایان ازو شد درشت

به هرسو همی رفت با رهنمای

منادیگری پیش او بر بپای