کمال پر نگشاید به کارگاه دنائت

غبار نیست که چشمت دمی که جست بپوشد

تلاش موج جنون است نارسیده به گوهر

عیوب آبله پایان همین نشست بپوشد

هوا بلندی خود در زمین پست بپوشد

ترحمی است به نخجیر اگر کمان کش ما را

سزد که چشم به وقت گشاد شست بپوشد