هوا بلندی خود در زمین پست بپوشد

تلاش موج جنون است نارسیده به گوهر

عیوب آبله پایان همین نشست بپوشد

کمال پر نگشاید به کارگاه دنائت

ترحمی است به نخجیر اگر کمان کش ما را

سزد که چشم به وقت گشاد شست بپوشد

حیا به ضبط نگه مانع خیال نگردد