سزد که چشم به وقت گشاد شست بپوشد

کمال پر نگشاید به کارگاه دنائت

هوا بلندی خود در زمین پست بپوشد

ترحمی است به نخجیر اگر کمان کش ما را

حیا به ضبط نگه مانع خیال نگردد

گمان مبر ره شوق آنکه چشم بست بپوشد

ز وهم جاه چه موهاست در دماغ تعین