حیا به ضبط نگه مانع خیال نگردد

هوا بلندی خود در زمین پست بپوشد

ترحمی است به نخجیر اگر کمان کش ما را

سزد که چشم به وقت گشاد شست بپوشد

گمان مبر ره شوق آنکه چشم بست بپوشد

ز وهم جاه چه موهاست در دماغ تعین

غرور چینی این انجمن شکست بپوشد