گل به رنگ صبح بابد دامن افشان بشکفد

آببار ما ادبکاران گداز جرات است

چشم ما مشکل که بر رخسار جانان بشکفد

بیدماغی فرصت اندیش شکست رنگ نیست

تنگنای عرصه موهوم امکان را کجاست

اتفدر وسعت که یک زخم نمایان بشکفد

در شکست من طلسم عیش امکان بسته اند