یک تبسم وار اگر آن لعل خندان بشکفد

تا قیامت در کف خاکی که نقش پای اوست

دل تپد، آیینه بالد، گل دمد، جان بشکفد

هستی جاوبد ریزدگل به دامان عدم

گل فروشان جنون را دستگاهی لازم است

غنچه این باغ ترسم بی گریبان بشکفد

ناله ها از کلفت بی دردی دل آب شد