ز اوج افلاک اگر نداری حضور اقبال بی نیازی

تمام شوقیم لیک غافل که دل به راه که می خرامد

جگربه داغ که می نشیند نفس به آه که می خرامد

نفس به جیبت غبار دارد ببین سپاه که می خرامد

اگرنه رنگ ازگل تو دارد بهار موهوم هستی ما

به پرده چاک این کتانها فروغ ماه که می خرامد