نفس به جیبت غبار دارد ببین سپاه که می خرامد

تمام شوقیم لیک غافل که دل به راه که می خرامد

جگربه داغ که می نشیند نفس به آه که می خرامد

ز اوج افلاک اگر نداری حضور اقبال بی نیازی

اگرنه رنگ ازگل تو دارد بهار موهوم هستی ما

به پرده چاک این کتانها فروغ ماه که می خرامد

غبار هر ذره می فروشد به حیرت آیینه تپیدن