اگرنه رنگ ازگل تو دارد بهار موهوم هستی ما

جگربه داغ که می نشیند نفس به آه که می خرامد

ز اوج افلاک اگر نداری حضور اقبال بی نیازی

نفس به جیبت غبار دارد ببین سپاه که می خرامد

به پرده چاک این کتانها فروغ ماه که می خرامد

غبار هر ذره می فروشد به حیرت آیینه تپیدن

رم غزالان این بیابان پی نگاه که می خرامد