که از دل دیر رفت اما چو آمد بیدرنگ آمد

غباری داشتم در خامه نقاش موهومی

شکست از دامنش گل کرد و تصویرم به رنگ آمد

به افسون وفا آخر غم او کرد ممنونم

به احسانها ی بیجا خواجه می نازد نمی داند

که خضر نشئه توفیقش از صحرای بنگ آمد

شکست دل نمی دیدم نفس گر جمع می کردم