به احسانها ی بیجا خواجه می نازد نمی داند

شکست از دامنش گل کرد و تصویرم به رنگ آمد

به افسون وفا آخر غم او کرد ممنونم

که از دل دیر رفت اما چو آمد بیدرنگ آمد

که خضر نشئه توفیقش از صحرای بنگ آمد

شکست دل نمی دیدم نفس گر جمع می کردم

به رنگ غنچه این مشتم به خاطر بعد جنگ آمد