مرا این آرزو تا کی گریبان چاک بنشاند

به ساز عافیت چون شعله تدبیری نمی یابم

ز خود برخاستن شاید غبارم پاک بنشاند

چوگل پر می زنم در رنگ و از خود برنمی آیم

به رنگ قطره با هر موج دارم نقد ایثاری

مبادا گوهرم در عقده امساک بنشاند

تحیر گر نپردازد به ضبط گریه عاشق