غفلت به نازبالش گل داد تکیه ام

چندن شکست دل که نفس در غبار ماند

آگاهیم سراغ تسلی نمی دهد

از جوهر آب آینه ام موجدار ماند

پای به خواب رفته من در نگار ماند

آنجا که من ز دست نفس عجز می کشم

دست هر!ر سنگ به زیر شرار ماند