دست هر!ر سنگ به زیر شرار ماند

غفلت به نازبالش گل داد تکیه ام

پای به خواب رفته من در نگار ماند

آنجا که من ز دست نفس عجز می کشم

باید به فرصت طربم خون گریستن

تمثال رفت وآینه تهمت شکار ماند

یعقوب وار چشم سفیدی شکوفه کرد