خواستم درد دلی سرکنم آغاز نماند

ترک جرات کن اگر عافیتت می باید

آشیان در ته بال است چو پرواز نماند

ساز اظهار جز انجام نفس هیچ نبود

شرم مخموری ام از جبهه مینای غرور

عرقی ریخت که می در قدح راز نماند

با همه نفی سخن شوخی معنی باقیست