بال و پر ریخت گل و رنگ ز پرواز نماند

شرم مخموری ام از جبهه مینای غرور

عرقی ریخت که می در قدح راز نماند

با همه نفی سخن شوخی معنی باقیست

غنچه راز ازل نیم تبسم پرداخت

پرده غیر هجوم لب غماز نماند

سایه از رنگ مگر صرفه تحقیق برد