گردن از جیب چه تصویر برآرم یارب

آنچه از فاخته ها ماند همین کوکو ماند

بازمی داردت از هرزه دوی کسب کمال

نافه چون پخته شد از همرهی آهو ماند

رنگ در خامه نقاش سر زانو ماند

ای حباب آینه حسن وقار تو حیاست

چون عرق ریختی از چهره نخواهد رو ماند