من گم کرده بضاعت به چه نازم بیدل

هرچه در طبع تو جا کرد تو رفتی او ماند

فوت فرصت المی نیست که زایل گردد

رنگها رفت و به تشویش دماغم بو ماند

دلکی بود ازبن پیش در آن گیسو ماند