ز عجز اگر سر طومار شکوه بگشایم

نگاه ما به رگ نیش دیده می ماند

بیاکه بی تو به چشم ترم هجوم نگاه

به موج صفحه مسطر کشیده می ماند

نفس به سینه چو خط بر جریده می ماند

کجا رویم که دامان سعی بسمل ما

ز ضعف در ته خون چکیده می ماند