چه گل کنیم به دامن ز پای خواب آلود

نفس به سینه چو خط بر جریده می ماند

کجا رویم که دامان سعی بسمل ما

ز ضعف در ته خون چکیده می ماند

بهار آبله هم نادمیده می ماند

به نارسایی پرواز رفته ام از خوبش

پر شکسته به رنگ پریده می ماند