به نارسایی پرواز رفته ام از خوبش

ز ضعف در ته خون چکیده می ماند

چه گل کنیم به دامن ز پای خواب آلود

بهار آبله هم نادمیده می ماند

پر شکسته به رنگ پریده می ماند

قدح به دست خمستان شوق کیست بهار

که گل به چهره ساغر کشیده می ماند